One Fine Day

คำเตือน: เอนทรีนี่มีการใช้วาจาไม่สุภาพเกินจำเป็น และเขียนด้วยทัศนคติกับอารมณ์ส่วนบุคคลล้วนๆ กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

วันนี้มีเพื่อนยื่นนามบัตรให้ เป็นนามบัตรบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งที่ใช้อักษรภาษาอังกฤษสามตัว

มันบอกสั้นๆ ว่า ถ้าต้องการตัวแทนก็ให้ติดต่อมันนะ ผมก็ยิ้มๆ ตอบไปว่าไว้มีเงินเดือนก่อนค่อยว่ากัน เพราะตอนนี้เป็นนักศึกษาป.โทยากจน มีงานฟรีแลนซ์เล็กๆ น้อยพอเป็นทุนทำวิทยานิพนธ์

นี่ล่ะครับเพื่อนที่ทำงานขายตรงในฝัน

ไม่ต้องมาพูดจาชักแม่น้ำคงคา เจ้าพระยา สินธุ หวงโห อะเมซอนให้เมื่อยปาก แค่บอกกูสั้นๆ ว่ามึงขายไอ้นี่ ไอ้นั่น ถ้าสนใจให้เลือกซื้อของมึงก่อน...จบ

แม้จะกะโหลกหนานิดหน่อย แต่ผมก็เป็นคนเข้าใจอะไำรง่ายพอควรนะครับ เพื่อนทำมาหากินเราไม่ไปด่ามันอยู่แล้ว

แต่ไอ้ประเภทหายหัวไปจากสารบบชีวิตนานๆ แล้วโทรมารื้อฟื้นอดีตฝันวันวานสมัยเป็นวัยรุ่นหัวเกรียน แล้วลงท้ายด้วยการบอกว่าตอนนี้กำลังใช้สินค้าตัวหนึ่งอยู่ ดีขนาดผีโคตรพ่อโคตรแม่นอนปลื้มแทนอยู่ในฮวงซุ้ย แล้วก็เสนอขายกูปิดท้ายบทสนทนา นี่ออกแนวระยำครับ รับไม่ได้

หลอกให้กูเริงร่ากับวัยเยาว์แสนสุข แล้วจิกหัวกูกระชากขึ้นมาสู่โลกแห่งปัจจุบัน โลกแห่งธุรกิจ กูตั้งตัวไม่ทันว่ะครับ ขอเล่ากรณีที่เจออย่างเลวที่สุด คดีเครื่องกรองน้ำ

ตอนเรียนป.ตรีปีท้ายๆ ผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสมัยประถม ย้ำว่าประถมแล้วไม่เคยติดต่อกันเลยจนได้รับโทรศัพท์ ผมก็แพนิกสิครับ มันเป็นเพื่อนกูจริงรึเปล่าวะ บอกชื่อมากูจำไม่ได้ด้วยซ้ำ มันบอกว่าเปิดๆ ในเฟรนด์ชิปเจอ คิดถึงเลยโทรมา (โทรมาที่บ้านก่อนเพราะสมัยก่อนยังไม่มีมือถือ ในเฟรนชิปเป็นเบอร์บ้าน ตอนมันโทรมาครั้งแรก ผมไม่อยู่บ้าน แม่ก็เลยให้เบอร์มือถือไปเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน - -") ยิ่งหลอนหนักกว่าเดิม เมื่อหล่อนเสนอว่าจะขับรถมาเจอผมที่มหา'ลัย เพื่ออะไรเหรอครับ มันจะขายเครื่องกรองน้ำ แค่เพื่อนสมัยประถมที่ไม่เคยติดต่อกันมาเกือบสิบปีโทรมาีนี่ก็หลอนพออยู่แล้ว แถมนี่่โทรมาเพื่อธุรกิจไม่ใช่เพื่อรื้อฟื้นมิตรภาพเก่าๆ (โทรมาหลายครั้งด้วย ตอนหลังต้องให้คนอื่นรับ) โคตรเสื่อมว่ะขอบอก ไม่รู้ในเฟรนด์ชิปเล่มนั้นโดนกันไปกี่คน

คือถ้ามึงทำงานขายตรงอยากให้ตรงไปตรงมากะกูเหมือนเพื่อนที่กล่าวถึงตอนขึ้นต้น กูไม่ด่าคนทำมาหากินสุจริตหรอก แล้วถ้ามึงลำบากทำยอดไม่ได้ มาบอกกูคำเดียวตรงๆ กูจะยอมซื้อของมึงเท่าที่กำลังทรัพย์กูเอื้ออำนวย (แต่อย่ามามุกนี้บ่อยๆ นะจ๊ะ...ไม่โง่) เพราะมันเป็นสิ่งที่เพื่อนพอช่วยเหลือกันได้ สินค้ามันก็คุณภาพโอเค ไม่ใช่กะโหลกกะลาหมาไม่แดก แต่ที่แอนตี้ไม่ซื้อของขายตรงก็เพราะชอบใช้วิธีการขายแบบเนี่ย

ถ้ามาแบบตรงๆ จะพิจารณาซื้อเลย แต่ถ้ามาแบบชักแม่น้ำมากมายนอกจากกูจะไม่ซื้อแล้ว มึงอาจจะโดนลูกเตะวีนแตก ๑๙ ท่าของสำนักบุปผาสีรุ้ง ตามด้วยฝ่ามือตัดมิตรแปรเปลี่ยนเหลือคณาของสำนักเพลิงม่วง และตบท้ายด้วยวิชาวาจาด่าไม่เหลือเยื่อใยของสำนักนายกฯเทวดา (เอ๊ะ! สำนักนี้คุ้นๆ) เอาให้กระอักมองหน้ากันไม่ติดไปเลย

ข้อดีของการเจอประสบการณ์กับพวกขายตรงบ่อยๆ คือเวลาเจอพวกนี้เราไหวตัวทันแล้วตอบโต้ได้อย่างเฉียบขาดและมีประสิทธิภาพมากขึ้น

Before (ก่อนมีประสบการณ์)

ขายตรง: ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาว่างสักนิดมั้ยคะ

จขบ.: เอ่อ ว่างครับ (ตอบตามความจริงแบบไม่เต็มใจ)

ขายตรง: สินค้าตัวนี้ บลา ๆๆๆๆๆๆ (อธิบายคุณสมบัติมากมาย) ไม่ทราบว่ามี...ตัวนี้รึยังคะ

จขบ.: เอ่อ ...ยังครับ (ตอบตามความจริงโดยไม่จำเป็น)

ขายตรง: สนใจจะซื้อมั้ยคะ ตอนนี้เรามีโปรโมชั่น บลาๆๆๆๆๆ (ให้ข้อมูลเยอะ และเร็ว จขบ.ประมวลผลไม่ทันเพราะเป็นพวก Ram ต่ำ ได้แต่อ้าปากหวอน้ำลายยืด)

...กว่าจะปฏิเสธได้เล่นเอาเหนื่อย

After (หลังจากสั่งสมประสบการณ์)

ขายตรง: ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาว่างสักนิดมั้ยคะ

จขบ.: ไม่ว่างครับ กำลังจะไปประชุม สายแล้ว (โกหกทันควัน โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ...โอ๊ย มึงเป็นฟรีแลนซ์ที่ปีนึงจะมีงานเข้ามาสองสามงานประชุมห่าอะไรของมึง)

ถ้าเป็นบัตรเครดิตตอบตามความเป็นจริงได้เลยว่า "ยังเรียนไม่จบครับ" หรือ "ยังไม่มีงานประจำครับ" แล้วมันจะจากไปแบบกร่อยๆ

เคยเจอคนเดินขายผลิตภัณฑ์หมูแบบเคาะตามบ้าน ผมสวนกลับแบบเคืองๆ ทันทีเลยว่า "โทษครับ บ้านนี้ไม่กินหมู" คนขายมันตกใจมาก คงนึกว่าเข้าบ้านมุสลิม

ถ้าเป็นประกันโทรมา "อ่อ เมื่อวานมีคนจากสาขาอื่นโทรมาแล้วครับ" มันก็จะรีบขอโทษแล้ววางสายไปโดยดี

เวลาคุณเจอเยอะๆ ประสบการณ์มากขึ้น คุณก็จะหน้าด้านขึ้น ขี้เกรงใจน้อยลง (คนเป็นกันมากนะ ยอมฟังเพราะเกรงใจ) โกหกหน้าตายไ้ด้แนบเนียนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ...รู้สึกจะไม่ใช่ข้อดีเลยสักอย่าง

ปล.๑ แอบชอบผลิตภัณฑ์ดูแลผิวของพวกขายตรงบางตัวอยู่เหมือนกัน...แต่ไม่ซื้อไม่พอใจวิธีขาย ใครจะทำไม เชอะ!

ปล.๒ จริงๆ หงุดหงิดเก็บกดมานานแล้วเรื่องเพื่อนขายตรงเนี่ย เพิ่งมีโอกาสวีนให้คนอื่นฟัง เฮ้อ! สบายใจ ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบนะครับ